Yangon - Bangkok - Abu Dhabi

Dinsdag zijn we naar Yangon gevlogen. Korte vlucht van iets meer dan een uur, maar we hadden toch alweer een vertraging van een uur. Blijkbaar is dat hier de gewoonte en zijn er zelden binnenlandse vluchten die op tijd zijn. Geen probleem we hadden toch niks op de planning staan dus dat uurtje maakte niet veel uit.

Ons hotel is gelegen aan het Koninklijk meer in Yangon, dat is pal achter de Shwedagon Paya de grote tempel. Vanuit het hotel hadden we een mooi zicht op het tempelcomplex en vooral 's avonds was dat mooi als het verlicht was.

We hebben verder een rustige dag van gemaakt.

Woensdag rond de middag opnieuw naar de luchthaven, deze keer voor onze vlucht Yangon – Bangkok en aansluitend Bangkok – Abu Dhabi.

We vlogen met Ethyad Airlines en het was onze eerste Arabische vlucht. Het was al meteen duidelijk dat alles hier toch iets minder vlot en gestructureerd verloopt dan bij andere luchtvaartmaatschappijen. Er zaten natuurlijk veel Arabieren op de vlucht en hun manier van doen is toch wel anders dan de onze. Zo mag een vrouw niet zomaar naast een andere man zitten. Bij de plaatsbepaling was dit volgens enkelen toch niet verlopen zoals zij wilden dus zware discussies van wie nu waar zou gaan zitten en wat kon en wat niet en dan nog maar eens een kind ergens tussenin geplaatst om het te doen kloppen en nog maar een vrouw van plaats veranderd enz...zucht. Bovendien waren er 2 grote gezinnen met x aantal kinderen die dan ook nog voor ons zaten, die kinderen hebben bijna 7 uur aan een stuk tamtam zitten maken....Allé het was een zenuwslopende vlucht.

Het was al een stuk na middernacht eer we in ons hotel aankwamen. We verblijven nu 3 nachten in Sofitel in Abu Dhabi, dat ligt pal op de Corniche, de belangrijkste strandpromenade van de stad. De promenade is echter kilometers lang en het interessantste deel ligt toch nog op een kwartier rijden van hier.

Vanmorgen zijn we eerst naar de grote Moskee geweest. Dat is een sprookjesachtig mooi gebouw. Knalwit steekt het enorm af tegen de blauwe lucht. Het lijkt zo geplukt uit 1001 nachten.

Op het plein rond de moskee kunnen 32000 gelovigen staan en binnen in nog eens 9000.

Ik moest wel een boerka aandoen vooraleer ik er binnen mocht, op zich niet zo erg, maar in zo'n zwart gewaad is het wel lekker heet als het al 35°C is...

Namiddag hebben we lekker gerelaxed in ons hotel en vanavond zijn we met het pendelbusje van het hotel naar de Corniche gegaan.

Er is dus een heel mooi strand en er zijn verschillende strandbars, maar er ontbreekt toch net die sfeer die je eigenlijk verwacht in een vakantieoord. Er mag natuurlijk geen alcohol verkocht worden, maar er zijn ook zo geen winkeltjes ofzo ….

Om 6 uur galmde het avondgebed over strand en promenade en al de mensen werden uit de zee gehaald. Gedaan met zwem- en badplezier. 't Is dan ook al wel bijna donker, maar 't is toch vroeg om alles af te sluiten....

Dan maar weer de taxi naar het hotel genomen.

We hebben een super luxueuze kamer dus wij relaxen hier wel wat. We kregen gratis een upgrade naar een suite en nu hebben we een kamer zo groot als bij ons thuis het gelijkvloers met slaapkamer, grote badkamer met bad en inloopregendouche, living en buro en een grote flatscreen op de slaapkamer en een nog grotere in de living. Filmzenders zijn er genoeg op dus 's avonds filmkes kijken.

Morgen ons laatste dagje hier en zaterdag morgen is 't definitief gedaan en vliegen we terug naar Amsterdam

Inle Lake

13 oktober

We kunnen niet zeggen dat we geen regen gehad hebben tijdens deze reis. Afgelopen nacht heeft het nog eens serieus hard geregend. Onze bungalow waar we de twee laatste nachten logeren heeft een ijzeren dak en dat maakte het genot van de regen nog indrukwekkender. We konden niks niemeer tegen elkaar zeggen zo veel lawaai maakte dat. Regen hoort er hier nu eenmaal bij, 't is nog altijd regenseizoen (alhoewel dat nu stilaan op zijn einde loopt). Regen op zich is één zaak, maar het wordt hier altijd snel herschapen in een modderpoel. Daarbij komt nog dat er overal vuil ligt (sommige straten lijken meer op een vuilnisbelt) en dat begint dan ook te drijven en het geheel wordt een smeurie. Ook deze dingen horen bij Myanmar. Vuilnisophaling, sorteren enzo dat kennen ze hier nog niet. Maar ondanks dit blijft het een prachtig land.

Inle Lake, het tweede grootste meer van het land, was een mooie afsluiter van onze reis. We zijn een ganse dag met een longboat over het meer gevaren en hebben er verschillende dorpjes bezocht. Hier leven de mensen in paalwoningen op het water en ze leven van hetgeen het meer hen te bieden heeft.

We bezochten een bootmakerij en een smidse (niet om de hoeven van paarden te maken, maar om werktuigen te smeden zoals scharen en messen en dolken, speerpunten en potten en pannen...) maar ook een zijdeweverij en een lotusweverij. Dit was zeer speciaal. Van de vezels van de lange stengels waaraan de lotusbloem groeit wordt garen gemaakt.

Maar ook een zilversmederij hebben we bezocht en een sigarenmakerij. De vrouwen rollen de hele dag sigaren, tot 1000 stuks per dag. Hun mannen zijn ondertussen op visvangst.

De manier van vissen is hier ook heel speciaal. De vissers zijn bekend als de voetroeiers, ze roeien dus met één voet want hun 2 handen hebben ze nodig om te fuik te gebruiken.

Guido heeft daar ook nog een toertje gemaakt met een kano, maar dat heb ik wijselijk overgeslagen, ik had al genoeg op een boot gezeten vandaag en op de kano, die redelijk plat was zat het precies niet zo supermakkelijk...

We bezochten ook nog een dorpje waar die vrouwen leven met die ringen rond hun nek, elk jaar komt er een ring bij (In Thailand is dit de Karen stam, maar ik weet niet hoe die hier heten...vergeten te vragen...) De eerste 5 ringen krijgen ze als ze 10 zijn daarna komen er steeds bij tot ze er maximum 35 hebben. Het verhaal gaat dat ze die ringen rond hun nek hebben om aanvallen van de tijgers (die hier vroeger leefden) te kunnen overleven. Of het verantwoord is om deze vrouwen zo te laten rondlopen is een andere zaak, maar als dat hun cultuur is, dan denk ik dat wij dat zo moeten aanvaarden. Trouwens het is niet hun nek die langer wordt, maar door het gewicht van de ringen drukken hun schouders omlaag en daardoor lijkt het alsof hun nek langer is. In totaal wegen die ringen 9 kg en ze doen ze hun hele leven niet meer uit.

Er zijn zelfs drijvende tuinen op het meer waar alle soorten groenten gekweekt worden, momenteel vooral tomaten maar men heeft er tot 3 verschillende oogsten per jaar.

Als afsluiter gingen we naar het klooster van de springende katten.

Er zijn 2 soorten kloosters, die waar de monniken studeren en onderwijzen en die waar ze mediteren. Dit is een meditatieklooster en dit wil zeggen dat de monniken die hier wonen veel tijd hebben. Er was toen een monnik die de katten die in het klooster leefden, truukjes aanleerde, zoals door hoepels en ringen springen. Spijtig genoeg is de monnik die de katten dit leerde overleden en niemand nam deze taak van hem over, nu zijn er nog wel veel katten, maar ze springen niet meer, ze hebben een zalig relaxed leven als tempelkat. De oppermonnik zit in het midden aan een soort offeraltaar en rond hem allemaal katten. Toen we daar waren werden we zelfs uitgenodigd op de thee, allé de thee staat er altijd en voor iedereen klaar. Leuk toch! En de katten waren zeer lief en lieten zich makkelijk strelen en knuffelen.

Nu moesten we ons haasten want er kwamen nog eens donkere wolken opzetten en het was nog een uur met de boot tot in het dorpje waar ons hotel is. Onderweg hebben we wel wat regen gehad maar het viel nog mee.

Vanavond hebben we hier in het hotel een diner gehad met allerlei specialiteiten van hier, sommige al lekkerder dan anderen, maar over het algemeen is de keuken van Myanmar niet zo heel denderend, op de shan noodles en de tofu dingetjes na.

Morgen begint onze terugreis, we vliegen naar Yangon, waar het begon!

Inle Lake

Vandaag was het een rustige dag. Om 9 uur vanmorgen werden we opgehaald om naar Nyaungshwe te gaan aan Inle Lake het op één na grootste meer van Myanmar.

De rit duurde 2 uur. Aangekomen in Nyaunshwe zijn we eerste even over de markt gegaan alvorens in te checken in ons hotelletje waar we de 2 laatste dagen van onze rondreis gaan verblijven.

We waren nog maar net hier of onze intussen vrienden Holger en Kersten kwamen ook aan. We blijven elkaar maar tegenkomen.

Namiddag hebben we samen met hun een wijngoed hier in de buurt bezocht. Met de tuktuk er naartoe. Wijn proeven, korte rondleiding en daarna weer terug naar het stadje. De wijn die er gemaakt wordt is goed, vooral de witte wijn, de rode is precies van mindere kwaliteit.

Voor de rest hebben we niet echt veel gedaan, een rustige dag kan ook eens geen kwaad. Morgen hebben we nog een laatste drukke dag alvorens we overmorgen alweer terug naar Yangon vliegen

I

Kalaw : Bezoek aan het olifantenkamp

11 oktober

Weer een superdag gehad vandaag!

Vanmorgen vlogen we van Bagan naar Heho waar we al om 9 uur vanmorgen aankwamen. Een taxi met iemand van het olifantenkamp stond al op ons te wachten en na dik anderhalf uur rijden kwamen we aan het olifantenkamp aan. Het is een plaats waar 7 olifanten leven. 6 van hen zijn gepensioneerde werkolifanten en eentje het kleintje van 5 jaar is een weesolifantje dat geadopteerd werd door één van de moekes olifanten .

In Myanmar leven nog zo'n 10.000 olifanten, 3500 zijn eigendom van de staat, 2500 zijn privé bezit en de rest leeft nog effectief in het wild. De olifanten in het kamp hebben al een leven als werkolifant achter de rug en mogen nu hun 'oude dag' hier doorbrengen. Ze worden hier echt vertroeteld maar ze blijven leven als wild dier. Overdag tot rond half 3 in de namiddag verblijven ze in het kamp, worden er 2 maal per dag gewassen en krijgen hier het nodige bijkomende voedsel en water indien nodig. Na half 3 gaan ze de wildernis in en doen ze hun ding en dat is hoofdzakelijk eten want zo'n dier heeft gigantisch veel eten nodig. Slapen doen ze maar 2 à 3 uur per nacht. 's morgens gaat de Mahhoet (de begeleider van de olifant) weer op zoek naar zijn olifant. Elke olifant heeft zijn eigen mahoet en dan keren ze voor de dag weer terug naar het kamp. Om ze te kunnen terugvinden hebben ze een soort houten bel om want een olifant is een stil dier en door zijn kleur is hij in de wildernis moeilijk terug te vinden (ook al is hij zo groot ) zonder deze 'bel'. 't Kleintje heeft geen bel, hij doet die altijd kapot, maar 't is geen probleem, hij blijft nog altijd bij zijn adoptiemama en zo kan hij ook altijd terug gevonden worden.

We kwamen aan in het kamp en na een korte wandeling door en over de rivier zagen we de dieren staan. Eerst mochten we ze voeren met bamboe en bananen en met een mengeling van een soort meel dat er uitzag als broodkruim. Daarvan worden bollen gemaakt en de olifanten zijn er gek op. Je kan die bollen zo in hun mond steken en da's een heel leuk gevoel, je voelt dan zijn tong en die is supergroot en zacht....We mochten de dieren aanraken en voelen en dat was echt heel speciaal.

Daarna ging het naar de rivier. We hadden de nodige kledij gekregen om met de olifant te water te gaan en daar konden we ze dan schrobben en wassen zoveel we wilden en daar is wel wat wassen aan. Ik had het kleintje gekregen om te wassen Putchi en Guido kreeg de mama. Putchi is nog echt heel speels. Als ik water op hem gooide begon hij met zijn slurf op het water te kloppen. Hij wou zelf op zijn zij gaan liggen in het water, maar dat vond de Mahoet niet zo'n goed idee.

Guido is ook nog even boven op de olifant gaan zitten.

Plots moesten we maken dat we uit de rivier waren en op het droge want het begon gigantisch hard te regenen. We hebben daarna nog meer dan een uur onder een rieten afdak moeten schuilen alvorens terug naar het hoofdgebouw te kunnen gaan. Intussen was de rivier stevig gezwollen en het hele gebied stond enkelhoog onder water (als het hier regent, regent het ook tegoei)

We kregen nog een lunch aangeboden : eerst miniloempia's, een soort bonensoep en chiabati met kip curry (maar niks te vergelijken met die zoals wij ze kennen) gemengde groentjes, patatjes en gepekelde mango.

Pas rond 4 uur kwamen we in ons hotelletje in Kalaw aan. Het hotel ligt buiten het centrum, dus zijn we met de taxi gauw iets kleins gaan eten vanavond (veel honger hadden we na de lunch nog niet)

Vandaag is de eerste keer op onze reis dat we een kamer zonder airco hebben en dat is hier ook niet nodig, hier is het veel koeler dan in de rest van Myanmar. Vanavond heb ik zelfs voor de eerste keer een lange broek en een vest aangedaan.

Bagan dag 2

We hadden gisteren al snel door dat de fietsen die we ter beschikking hadden niet de oplossing ging zijn om vandaag de hele dag rond te rijden. We waren dus gisteren al eens gaan informeren bij een verhuurder van E-bikes en daar zijn we dus vanmorgen om 7 uur naartoe gegaan om er elk zo eentje te huren voor een dag en dat kostte minder dan 5 euro voor een hele dag !.

Dit was een hele goede beslissing, we hebben er heel wat kilometertjes mee afgelegd vandaag. Een E-bike hier is geen gewone elektrische fiets, het is meer een mini brommertje.

We moesten wel op tijd vertrekken want het ging heet worden. Van 7 tot 12 zijn we van de ene tempel naar de andere gereden. Overal rondgekeken, fotootjes gemaakt en alles wat erbij hoort. Ook de tempel waar we gisteren voor de zonsondergang waren hebben we opnieuw bezocht. Er is onder andere een gebouw met een heel grote liggende Buddha, dit gebouw is eigenlijk niet direct aan de tempel en we hadden het bijna overgeslagen. Toen Guido helemaal naar boven op de tempel wandelde ben ik aan de praat geraakt et een meisje dat hier spulletjes verkoopt. Ik was haar eerste klant van de dag en dat bracht geluk voor haar en voor mij volgens haar. Ze vertelde mij over haar familie, dat ze met 4 van de 7 kinderen moesten gaan werken om geld in het laatje te krijgen. Haar broer werkte als schilder in één van de ateliers hier en verdient omgerekend 80 euro per maand, bij haar ligt her eraan hoeveel ze verkoopt. Ze was maar tot het vierde leerjaar naar school geweest maar sprak de mensen aan in 5 talen. Zij wandelde nog een heel tijdje met ons mee en gaf ons enkele leuke fototips en zij bracht ons tot bij de liggende Buddha. Na afloop hebben we haar een klein extraatje gegeven en ze was heel blij met 1000 kyat (minder dan 1 euro) Ze zou die straks aan haar ouders geven zodat ze er iets leuks konden mee doen. Zo zie je maar hier zijn de mensen met weinig content en ze zijn zo vriendelijk en ongedwongen...

Vanmiddag was het 36° in de schaduw, dus hebben we besloten een pauze in te lassen tot rond 4 uur, dan zijn we nog een laatste tochtje van 2 uurtjes langs de tempels gaan doen. Alle 3100 hebben we ze niet gezien, maar ik denk dat we intussen toch wel een overdosis tempels, stupa's en Buddha's hebben.

Bagan was echt de moeite, het lijkt soms wel op een sprookjeswereld met al die torentjes en tempels. Vandaag gaan we op tijd slapen want morgenvroeg moeten we om 6 uur op want om 8.35 gaat onze vlucht naar Heho, onze volgende stop.

Bagan

Na 5 uur bus kwamen we vanmiddag rond 2 uur aan in Bagan.

Het was een redelijk comfortabele rit maar toch kwamen er onderweg regelmatig extra passagiers bij die dan op een klein stoeltje in de middengang moesten zitten. Ook weer iets dat bij ons niet kan alleen al voor de veiligheid.

Halverwege stopten we een half uurtje voor lunch maar de meerderheid had geen zin om te eten in een zaakje langs de weg. Iedereen wou wel eens aankomen in Bagan.

We hebben hier gedurende ons tweedaags verblijf ook fietsen ter beschikking om de meer dan 3000 stupa's en tempels te verkennen. Namiddag zijn we daar alvast mee begonnen. Tegen zonsondergang reden we naar één van de tempels waar we van de ondergaande zon konden genieten. Ter plaatse aangekomen klim je op zo hoog mogelijk op de tempel en dan kijk je over het landschap en je ziet de ondergaande zon. Redelijk indrukwekkend, maar we zijn niet echt lang gebleven want het was nog 5 km terug en onze fiets heeft geen licht en de straten hier ook niet en als het éénmaal begint donker te worden is het snel helemaal donker. Plus er was redelijk wat volk aan deze tempel en als die straks allemaal gelijk gingen vertrekken zou er druk verkeer zijn.

Goed bezweet kwamen we rond half 7 weer aan ons hotel aan, tijd voor een douche, een pintje en een beetje eten.

Veel meer hebben we vandaag niet gedaan. Morgen verkennen we Bagan echt.

Sagaing, Amarapura en Ava

Vandaag was de tweede dag van het drie dagen durende Tadingyut feest of het lichtfeest. Er wordt gevierd dat Buddha terug keert naar de aarde na een verblijf in de Hemel. Overal branden lichtjes en kaarsen, er is vuurwerk met veel geknal en op straat is er een drukte waarvan wij bij ons niet dromen. Er rijden in Mandalay – volgens onze gids – 900.000 brommers rond, awel ik denk dat wij die allemaal gezien hebben vandaag. We gingen eten in een restaurantje op ongeveer 4 km van ons hotel en we hebben meer stilgestaan dan bewogen zowel op weg ernaartoe als terug. Eén mensenzee van auto's, brommers, fietsers ertussendoor en overal mensen. Tot op de middenberm installeren ze zich om te feesten. Baby's en al worden meegesleept. Als je dit gezien hebt kan je je voorstellen dat er soms hier en daar in Azië bij één of ander feest een brug instort wegens teveel volk. Maar wij zaten in onze taxi lekker veilig tussen al dat gedoe en konden zo toch meegenieten van de feestelijke stemming. Ondanks de file en de drukte wordt niemand zenuwachtig, iedereen is happy en zo moet het!

Maar tot de orde van de dag. Vanmorgen zijn we eerst naar Maha Ganayon Kyaung gereden. Dit is een immens kloostercomplex waar 1250 monniken wonen zowel jong als oud en er zijn ook meisjes bij. Om half 10 beginnen ze zich klaar te maken voor de dagelijkse bedeltocht door de straten en daarna volgt de gezamenlijke maaltijd. De monniken lijnen zich op in de straten en stipt om 10.20 vertrekken ze om hun giften op te halen, daarna gaan ze aan tafel. We hebben gezien hoe ze daar allemaal in een doodse stilte zitten te eten. Heel indrukwekkend. Het kloostercomplex zelf is zeker interessant. Er zijn scholen, universiteiten, leefruimtes, een grote keuken, opslagruimten voor voedsel, gezamenlijke wasplaatsen enz... Leuk om een inkijk te hebben in dit leven. Mannen moeten minimaal twee maal 7 dagen in hun leven monnik zijn, langer tot veel langer mag. Vrouwen mogen non worden maar het is niet verplicht.

Het kloostercomplex ligt in Amarapura ook een vroegere Koningsstad. Dan zijn we de Ayeryarwadyrivier (de langste rivier van Myanmar) overgestoken naar Ava, nog een andere Koningsstad. Hier werden we met een paardenkar rondgereden, we legden ons leven in de handen van onze koetsier, een jong gastje van 10-11 jaar. Hij deed dat wel goed hoor, maar voor ons is het toch raar dat kinderen werken.

We bezochten de Dow Gyon en Yadana Hsemee Pagoda's, en daar na de teak Monastry. Volledig opgetrokken in teak met enorm mooie houtsnijwerken. Binnen de koninklijke muren bezochten we de uitkijktoren, maar we mochten er niet op omdat hij op instorten staat. De rit er naartoe in ons paardenkarretje was wel hobbelig, het ging dwars door de velden, er waren amper karrensporen.

Terug de boot op, de rivier weer over en dan was er nog een bezoek aan een zijdeweverij. Prachtig werk wordt daar gemaakt maar ook heel duur. Een sjaaltje kost er al gemakkelijk rond de €30.

In de vroege namiddag hadden we een kloosterpicnick op Sagain (de derde van de Koningssteden) Hill. De locals komen daar ook picknicken. We hadden isomo doosjes met rijst en kip en vis. Hondje in de buurt heeft mijn kip en vis mogen opeten, zo had die ook iets.

Als laatste van de dag bezochten we nog de U-Bein bridge. Dit is de langste teak brug ter wereld. Ze is 1100 meter lang en rust op 1086 palen. Normaal had dit een indrukwekkend bezoek moeten zijn, maar door de feestelijkheden was er ook hier al vroeg heel veel volk op de been en op de brug stonden ongeveer 100.000 mensen en het genot van de eenzaamheid zoals ze eigenlijk zou moeten zijn was er niet. We hebben het dus gehouden bij een korte wandeling, hebben nog wat fotootjes gemaakt en zijn dan naar het hotel terug gekeerd. Intussen was het al weer bijna 4 uur.

Nog vlug wat shampoo en douchegel gaan bijkopen in een klein winkeltje in de buurt en het begon alweer donker te worden.

Mandalay

Vanmorgen om 8 uur stond onze taxi met gids al klaar in Pyin Oo Lwin om ons naar Mandalay te brengen. Een half uurtje vroeger dan voorzien, maar dat is niet erg we hebben een goed gevulde dag voor ons bleek achteraf.

De weg naar Mandalay is redelijk goed, beter dan we gewend zijn tot nu toe. Het enige wat ontbreekt is signalisatie. Het enige verkeersbord dat we tot nu toe gezien hebben in Myanmar is voor een bocht op een helling waar een bord stond dat men daar niet voorbij mocht steken, dit bord wordt resoluut genegeerd. Men steekt voorbij in een bocht op een helling...

Eerste stop van vandaag was Mini Bagan in Paleik. Het is een groep van zo'n 300 stoepas daterend van tussen de 13de en de 17de eeuw. Sommigen zijn in verval en worden gerestaureerd, anderen zijn overwoekerd, anderen zijn al gerestaureerd of zijn gewoon nog mooi genoeg in originele staat. Dit was een prachtige plek om te bezoeken. In de Lonely Planet worden er 3 regeltjes aan deze bezienswaardigheid gewijd, maar het is zo mooi ! Dit is waarvoor je naar hier komt. Ik vond het zelfs mooier dan Angkor Wat!

Volgende stop was de slangentempel van Paleik. In 1974 zijn hier in deze tempel 3 cobra's aangekomen en hebben zich er bij het Buddhabeeld geïnstalleerd. Sindsdien worden deze slangen en vereerd. Dagelijks om 11 uur worden ze gewassen en men kan ook een zegen krijgen van één van de slangen als men bij de lucky one's is die zo'n beestje mag vasthouden en er zijn gunsten aan mag vragen. Héél indrukwekkend.

Vervolgens gingen we naar de gouden Buddha in de Mahamuni Paya. Op dit Buddhabeeld worden al jaren goudblaadjes geplakt zodat het beeld steeds groter wordt. Elke ochtend om 4 uur wordt de Buddha zijn gezicht gewassen zodat het steeds mooi blinkt.

Daarna bezochten we een atelier waar de goudblaadjes die in de tempels geofferd worden, geslagen worden. Een heel zwaar werk. Met een grote voorhamer moet er eerst 2 uur en daarna nog eens 5 uur op de flinterdunne stukjes goud geslagen worden tot ze zo'n 2 bij 2cm groot zijn. Zo één blaadje kost dan ongerekend € 2,5.

Na het middagmaal zijn we ingechecked in ons hotel en na een korte rust ging onze tocht weer verder.

Eerste bezoek van de namiddag was aan het Koninklijk paleis.

Dit ligt binnen een versterkte omwalling met muren van 3,5 km in het vierkant. Via de oostingang heeft men toegang tot een klein deel van het fort waar het koninklijk paleis ligt, de rest is militaire zone en dus ontoegankelijk. In de WW2 werd het grootste deel van het complex gebombardeerd, maar het is intussen voor een groot deel in originele staat weer opgebouwd.

Prachtige gebouwen die zeer Indisch aandoen. De laatste koning Thipaw werd in 1857 van de troon gezet en verbannen naar China.

Zijn nakomelingen leven daar nu nog in pure armoede.

Na het koninklijk paleis bezochten we de gouden

Shwenandow Kyaung of het gouden paleis klooster stond vroeger ook bij het Koninklijk paleis, maar nadat er een koning in dit gebouw gestorven was, liet de volgende koning het gebouw afbreken en buiten de muren heropbouwen omdat de geest van de gestorven koning er bleef ronddwalen. Het is een teakgebouw volledig bezet met goud. Aan de binnenkant is dit nog zeer goed te zien, aan de buitenkant is er veel verweert maar hier en daar zijn er nog resten. Het houtsnijwerk is fenomenaal gedetailleerd en mooi.

De Kuthodow Paya is een tempelcomplex met 729 stupa's. In elke stupa wordt één bladzijnde bewaard van de Tripitaka of het boek van Buddha. De bladzijden zijn in marmer uitgehouen. Ooit werden deze 726 bladzijden door 2400 monniken aan één stuk door gelezen en deze lezing duurde 6 maanden.

Als afsluiter van de dag zijn we Mandalay Hill opgereden. Gelukkig gereden want te voet naar boven zijn dat 1729 treden. Boven is er naast een mooi zicht op de stad alweer een tempel en stoepa met heel veel goud en glitter. Daar kwamen we onze twee Duitse vrienden ook weer tegen, zij waren wel te voet naar boven gekomen (ietskes dapperder en fitter als wij dus)

Deze dag was enorm interessant, dat wat ik mij van Myanmar had voorgesteld hebben we gezien. Het is enorm kleurrijk en als er iemand plannen heeft om te gaan, wacht niet want het massatoerisme gaat hier veel kapot maken. Nu is het allemaal nog heel puur en ongeschonden. Wij waren eigenlijk praktisch altijd overal de enige westerlingen .

Vanavond hebben we dan nog de taxi genomen naar de Green Elephant om te gaan eten, hier in 't hotel is ook een restaurantje maar daar wij de enige gasten waren hebben we het er niet op gewaagd hier te eten.

Ik heb op één dag nog nooit zoveel fotootjes gemaakt als vandaag. Alles was zo uniek en mooi dat er om elke hoek of soms zelfs na elke stap wel weer iets was om te fotograferen. Spijtig genoeg moeten jullie nog altijd wachten op foto's wegens het trage internet. Waarschijnlijk gaan we pas in Abu Dhabi de gelegenheid hebben om aan de blog fotootjes toe te voegen, blijven lezen en kijken dus

PyinOoLwin

Pyin Oo Lwin werd door de Britten gesticht in 1896 als buitenverblijfstad van het hete Mandalay. De stad ligt op een hoogte van een goede 1000 meter en daardoor is het klimaat hier veel aangenamer dan in het broeierige Mandalay.

De stad is iets rustiger dan de plaatsen die we de afgelopen dagen bezochten, maar ook hier is de auto zijn plaats aan het veroveren. Waar het transport tot voor kort hoofdzakelijk met paard en kar gebeurde hebben velen hun paard voor een stalen ros ingeruild. Eeuwige pijn ook hier, de wegen zijn nog niet klaar.

Wij hebben de stad per fiets verkend. Deze stonden gratis ter onzer beschikking in het hotel. Het waren wel niet zo'n goede fietsen maar ja, kunnen we hier ook niet verwachten en als 't bergaf ging viel het nogal mee dan bolden ze wel.

Eerst zijn we vanmorgen naar het stadscentrum gereden om dat te verkennen, maar dat is daar zo'n wirwar dat we het redelijk snel voor bekeken hielden hier te fietsen. We zouden onze fiets ergens achterlaten en hem niet meer terugvinden, dat risico namen we niet. We zijn dan naar de botanische tuin gereden, helemaal aan de andere kant van de stad. Het is een prachtige, héél uitgestrekte tuin. De kleuren, de bloemen alles heel mooi maar we gingen hier ook niet te lang rondlopen er stond nog vanalles op het programma.

Namiddag zijn we met een paardenkarretje terug naar het centrum van de stad gereden, zijn wat gaan rondlopen op de markt en ik heb er mij ook een longyi (zo'n typische wikkelrok ) laten maken. Eerst stof gekocht en daarna naar de naaisters die op de markt stonden en er direct een longyi van maakten. Ze waren heel enthousiast om dat voor mij te doen, met 3 gelijk kwamen ze meten en passen en ze hadden de grootste lol om met handen en voeten uit te leggen wat ze gingen doen en ik om uit te leggen wat ik wou....Ik denk dat ze nog niet gemakkelijk zo'n longyi gemaakt hadden voor een westerse vrouw en daarom was ik voor hun de attractie van de dag. Zo, dat hebben we ook weer meegemaakt was wel leuk en speciaal.

Terug naar het hotel met de Tuktuk want om 4 uur waren we uitgenodigd op High Tea in The Terrace Club waar we dan weer met de fiets naartoe gereden zijn. Wij dachten om daar wat thee met koekjes en sandwiches te eten, maar nee hoor het was een hele volwaardige zelf uitgebreide maaltijd. Als entree een vers geperst fruitsap naar keuze, we namen mango en limoen. Loempia's, sandwiches en een soort van vissticks.

Daarna rijst met kip en dan fruitsalade met thee. Dit was zoveel eten dat we genoeg hadden voor de rest van de dag. Avondeten overgeslagen dus vandaag.

Op de fiets terug naar het hotel en toen was het al snel 6 uur en dan is het hier pikkedonker en dan doe je niet veel meer. We hebben nog een hele tijd op het terras bij het hotel zitten praten met Holger en Kersten, 2 Duitsers die ongeveer hetzelfde traject doen als wij en waar we gisteren en vandaag nogal wat dingen mee samen hebben gedaan. Is ook wel eens leuk om zulke mensen tegen te komen, 't zijn zo wat de zelfde types als wij, dus dat klikte wel .

Met de trein van Kyauke naar Pyin Oo Lwin

5 oktober

Om half 11 vanmorgen werden we aan ons guesthouse opgehaald door een tuktuk die ons naar het station zou brengen alwaar we dan de trein naar Pyin Oo Lwin gingen nemen.

Voor ons vertrek moesten we eerst nog wat proviand inslaan voor de rest van de dag. Koekjes en fruit en water want we gingen tot minstens 5 uur namiddag op de trein zitten.

Normaal gezien hadden we nog een groot deel van de voormiddag tijd dus om inkopen te doen, maar ons 'fantastische' hotelletje had een electriciteitsprobleem. Vanmorgen héél vroeg was die al uitgevallen en de generator die in de plaats moest werken deed het ook niemeer. Het ontbijt werd normaal geserveerd tussen 7 en 9, maar door de panne van het kwart voor 9 eer er iets op tafel kwam. Intussen zaten wij daar al meer dan een uur te wachten .

Dit hotel was echt een ramp. Gisterenavond om half 11 ben ik nog naar de receptie gelopen omdat we geen water niet meer hadden.

Goed wij dus na het ontbijt nog snel wat inkopen alvorens naar het station te vertrekken. De trein had een half uur vertraging, maar ja we hadden nu ook echt niet gedacht dat die op tijd ging komen.

We hadden Upper Class tickets (eerste klas dus) maar buiten het feit dat het beter was dan Ordinary Class was er niet veel luxueus aan merken. Gedurende bijna 7 uur ging de tocht door het Birmaanse landschap. Al schuddend en schokkend gingen we vooruit. De vering van de trein was gelukkig wel ok maar soms was het nog erger dan op een woelige zee, zo werden we door elkaar geschud!

Hoogtepunt van onze rit was de tocht over de Gokteik brug. Deze brug loopt over een ravijn, is 100 meter hoog en iets meer dan 700meter lang. Het is een hele mooie tocht hoog boven de Jungle. Het is ten strengste verboden foto's te maken van deze brug (het is een zeer strategisch militair punt en er liggen blijkbaar nog altijd landmijnen rond) maar ondanks de aanwezige politie trok niemand zich iets aan van dit verbod en bleef iedereen vlijtig fotootjes maken. We zaten te wachten tot de geheugenkaartjes na de overtocht opgehaald gingen worden ;-)

Rond half 6, intussen toch al met een vertraging van anderhalf uur kwamen we in Pyin OO Lwin aan.

Ons hotel hier is een verademing na gisteren. Mooie luxueuze kamer met een heel mooie inloopdouche in rotsachtige stijl. Super!

Met de rijstbus naar Kyaukme

4 oktober

Vandaag was echt een keimaffe dag. Op al onze reizen hebben we in één dag nog nooit zoveel speciale en soms ongelooflijke dingen meegemaakt.

Het begon al vanmorgen. Om half 8 gingen we de bus nemen vanuit Hsipaw naar Kyaukme. Anderhalf uur ging de rit duren. Aan het busstation stond een busje klaar bij ons waarschijnlijk voor zo'n 12 man. Het dak van de bus was al volgeladen met zakken ajuin en andere groenten. Onze koffers gingen ook het dak op. De bus zelf was ook al volgeladen met groenten en fruit en rijst en allerlei andere zaken. Ik heb de hele rit met mijn voeten op zakken ajuin gelegen en Guido kon amper zijn voeten ergens kwijt. Intussen zat er al 20 man op de bus. Onderweg werden nog goederen en mensen bijgeladen. Toen er een vrouw langs de weg stond die nog mee wou met 3 grote zaken bananen zei de chauffeur eerst dat dit niet zou gaan, maar de vrouw liet zich niet doen en zij en de 3 zakken bananen zijn toch nog in de bus geraakt. Iets te laat kwamen we in Kyaukme aan. Ons hotel is het enige hotel dat er hier is en de kamer is zo wat de minste die we ooit op al onze reizen gehad hebben. Het bed is goed, maar daarmee is alles gezegd. De badkamer is vuil, ik durf er niet met mijn blote voeten op de vloer staan en alles lekt van alle kanten. De douche gaan we vandaag overslaan !

Maar voor de rest was het een super dag. Met een gids zijn we de stad gaan verkennen en werd ons van alles verteld over de stad de gewoontes. We bezochten een fabriekje waar bamboepapier gemaakt werd vanaf de jonge bamboestok tot het papier, alles gebeurt er met de hand. Om een idee te geven, iemand die daar werkt verdient per maand omgerekend $ 120 iemand die in een hotel werkt als kamermeisje ofzo verdient $60 + kost en eventueel inwoon.

Daarna gingen we langs in een fabriekje waar loodpapier gemaakt wordt. Keiongezond volgens mijn maar lood wordt er tot flinterdunne papiertjes geslagen, deze worden dan op een bamboepapiertje geplakt en goud geschilderd en zo wordt van dat fantasiegeld gemaakt dat je ooit in de Chinese supermarkten vind.

Derde bezoek was aan een sigarenfabriek. Vrouwen rollen hier de hele dag sigaren. Per pakje van 50 krijgen ze 10 cent en als ze goed gewerkt hadden verdienden ze op een dag 2 euro.

Ogenopeners!

Vanmiddag zijn we samen met onze gids gaan eten in een straatrestaurantje. Normaal zouden wij dat alleen niet zo direct doen omdat we een beetje bang hebben verkeerde dingen te eten en ziek te worden, maar dit eten was heel lekker en we zijn nog altijd gezond. We betaalden voor ons 3 eten plus elk een blikje cola 2 euro alles samen, echt waar . Ik geef jullie deze cijfers mee zodat jullie een idee hebben van hoe het leven hier is.

Namiddag zijn we met een Tuktuk een beetje buiten Kyaukme gaan rondrijden oa naar een stoepa midden in de rijstvelden. De weg er naartoe was bij de slechtste die we al ooit meegemaakt hebben.

We bezochten nog enkele andere stoepa's en een grote tempel met een reusachtige zittende Buddha.

Om 4 uur moesten we weer klaar staan aan ons hotelletje, want een andere gids kwam ons ophalen om naar de markt te gaan en er de ingrediënten te kopen voor ons avondmaal dat we zelf bij hem thuis gingen bereiden.

Om half 6 ging hij ons dan weer eens ophalen om naar hem thuis te rijden en spijtig genoeg had zijn vrouw niet kunnen wachten en had ze zelf al alles gekookt. Maar het was in alle geval lekker eten, typisch Shan maar toch eenvoudig.

We kwamen er nu ook achter wie onze gids eigenlijk was. Ik had wel van hem gelezen, maar niet verwacht dat we hem effectief gingen tegenkomen. Het was Naing Naing (nickname 99) eigenlijk de bekendste gids van deze regio. Hij zou afstammen van de laatste koning van Palaung (een regio hier) en is nu naast toeristengids ook rebellenleider. Slik!

Er is hier nog steeds een soort van oorlog aan de gang tussen de regering die Myanmar ziet als één land en de verschillende regio's (stammen) die hun eigenheid willen bewaren binnen de confederatie Myanmar. Volgens deze rebellen deugd de regering niet en gaan ze lopen met de rijkdommen van het land zonder de regio's mee te laten delen in winst en rijkdom die eigenlijk hun toekomt.

Waar waren wij terecht gekomen? Hij heeft ons alles verteld over zijn leven als rebel tegen het regeringsleger en heeft ons film laten zien van hem en zijn mederebellen waar ze met zwaar geschut M60 en bazooka's aan 't schieten waren en met de lenzen waarmee ze de regeringssoldaten in 't oog houden...Hij vertelde – maar dat was ervoor – dat hij opiumvelden liet bewaken. Toen hadden we de link nog niet gelegd, maar dit zou wel eens de financiering van hun oorlog kunnen zijn....Dit was echt een ongelooflijk indrukwekkende avond. Dat wij zoiets mogen meemaken is wel echt uniek!

Vanavond is hier niet veel te beleven, dus we drinken maar een pintje op de kamer en gaan vroeg slapen na een boeiende dag

Hsipaw en omgeving

Door de vliegtuigvertraging van gisteren, moeten we vandaag het programma van 2 dagen afwerken, drukke dag dus.

Om 8 uur was onze gids er al. Eerst gingen we een wandeling maken in de omgeving van Hsipaw. Eens het centrum uit liepen we langs de spoorweg die Lashio met Mandalay verbindt (deze trein nemen we overmorgen ook). Langs deze spoorweg staan her en der wat huisjes, de meesten hiervan staan er blijkbaar illegaal maar de mensen die er wonen zijn zo arm dat ze zich niks anders kunnen permitteren. Langzaam naderden we de rijstvelden. Grote uitgestrekte rijstvelden, prachtig groen en weelderig. We pauzeerden in een klein dorpje midden in de rijstvelden, achter het dorpje is de rivier en daarachter jungle....Het dorpje is enkel per fiets, brommer of boot bereikbaar. Maar het was eigenlijk best een knus dorpje. Mensen leven er vooral van de rijstvelden en ze hebben wat waterbuffels.

De wandeling ging verder tot aan de rivier waar we dan een boot namen, zo'n lange smalle boot of sampang. Na een uurtje varen kwamen we dan weer aan in een ander dorpje dat nog verder van de bewoonde wereld af lag. Dit was nog enkel per boot en per trein te bereiken en dan nog de trein komt er 2 x per dag voorbij, éénmaal heen en éénmaal terug. Hoofdinkomstenbron van dit dorpje is de maisteelt. Er is wel 3x per jaar een oogst en het gaat om genetisch gemanipuleerde mais die er eigenlijk alleen voor de uitvoer naar China gekweekt wordt. Voor de teelt van deze gigantische hoeveelheden GM mais werden er veel bossen gerooid, allemaal niet zo heel goed dus...Maar het was een heel mooi dorpje met redelijk – voor normen van hier – mooie huizen. Soms lijkt het of het geweven huizen zijn. Andere zijn van het dure teakhout gemaakt dat toch uit de bossen werd weggeslagen en dus toch voorhanden is. De huisjes hebben tuintjes en er wordt van alles gekweekt van sinaasappels tot koffie, alle soorten fruit en groenten. De mensen zijn hoofdzakelijk zelfvoorzienend of ruilen goederen. Iedereen heeft er ook wel een buffel of 2. Prachtige indrukwekkende beesten, maar ze zijn echt heel bang. Ook al loop je er gewoon voorbij, ze proberen altijd weg te lopen als ze mensen zien. Het zijn waterbuffels en ze vinden het echt dolfijn van in de rivier te liggen genieten, best wel grappig als je ze bezig ziet. Honden zijn er ook wel genoeg, maar ze zijn allemaal vriendelijk en goed doorvoed.

We hebben daar ook een schooltje bezocht. Eén gebouw waar gelijktijdig 3 lessen bezig waren gegeven door 2 juffrouwen. De lessen waren : Engels (wat de kinderen hier al vanaf hun 5de op school krijgen) Wiskunde en taal.

Toen we daar kwamen was het net pauze en voor ze naar de pauze mochten moesten ze allemaal op de bank gaan staan en allemaal samen een test/gedicht opzeggen als ode en respect aan de leraars. Zo schoon gelijk dat dat was en zo gedisciplineerd! Prachtig. We hadden kleurpotloden, slijpers en krijtjes meegenomen die de leraressen in dank aanvaardden.

Terug de boot in en dan gingen we eten in weer een andere kleine nederzetting langs de rivier. Piepklein, zonder electriciteit er was enkel een generator om de koelkast te doen werken. Lekker eten . We hebben Shan noodles gegen, ik vegetarisch en Guido met kip.

Na het eten terug naar Hsipaw. Tijd voor een verfrissende douche want het was verschrikkelijk heet vandaag. Effen rusten en ons volgende bezoek stond al op het programma.

Bezoek aan het Shan paleis. Hsipaw was een prinsdom tot 1962 toen de toenmalige prins door de militairen van de troon gezet werd. De prins werd (waarschijnlijk) vermoord en zijn weduwe (een Oostenrijkse) leeft nu in de US. Het paleis wordt nu onderhouden door de neef van de prins Mr. Donald en zijn vrouw Mrs. Fern. Het paleis zelf stelt aan de buitenkant niet zo veel voor, maar eens binnen kan je je inleven in het leven en de geschiedenis van het prinsdom. Mr Fern heeft ons ontvangen in haar bibliotheek en heel de geschiedenis verteld over het prinsdom Hsipaw en over wat er gebeurde met de prins. Heel interessant en een heel­ respectabele dame. Ze was zelfs fier dat ze een boekje had met foto's van onze Belgische koning en foto's van de kroning van Filip.

Zo het was een heel vermoeiende dag, maar oh zo interessant en leuk. We zijn nog nooit in een land geweest dat zo 'onderontwikkeld' is als Myanmar, maar eigenlijk valt dat bijna niet op omdat het land zoveel te bieden heeft. Je kijkt je ogen uit en valt van de ene verbazing in de andere. Tot nu toe echt een meevaller dus!

Naar het Noorden : Lashio en Hsipaw

Donderdag 2 oktober

Of het nu 's morgens, 'middags of 's avonds is, het wordt eentonig, maar in Yangon sta je altijd in de file. Vanmorgen op weg naar de luchthaven alweer...Gelukkig waren we goed op tijd vertrokken en daar bovenop had onze vlucht nog eens vertraging...

We vlogen met Yangon Airlines een kleine luchtvaartmaatschappij en het was een vliegtuig waar amper 100 man in paste. Lashio Airport ligt vlak bij de Chinese grens en het is een piepkleine luchthaven. Je bagage haal je op langs het vliegtuig in plaats van op een lopende band en vooraleer je aan de parking bent moet je eerst nog een heel stuk over een veldweg lopen. Sanitaire voorzieningen zijn er, maar ik denk dat ik in mijn leven nog niet zo'n vieze toiletten gezien heb als daar.....Ook dit is Myanmar!

Door de vertraging viel onze planning voor vandaag dan ook een beetje in duigen, maar we hebben alles aangepast en doen morgen wat we vandaag wilden doen. 't Zal dan alleen een extra drukke dag worden.

Het was een helse rit van anderhalf uur van de luchthaven naar Hsipaw waar ons hotelletje is. De wegen zijn hier alles behalve goed maar onze chauffeur dacht waarschijnlijk of ik nu 50 rij of 80 die kuilen zijn er toch, ik ben er alleen sneller voorbij als ik harder rij. We werden soms echt heen en weer geslingerd in de wagen. Voor alles wordt er getoeterd. Een tegenligger of een voorligger, een fietser of voetganger, een hond of een buffel, iedereen heeft recht op een toetertje. Niemand wordt vergeten. Als de toeter niet werkt is de auto kapot denk ik.

Ons hotel hier is goed en het eten is goedkoop. Vanavond hebben we met 2 gegeten en gedronken voor omgerekend € 6,5.

Vandaag was dus hoofdzakelijk een reisdag veel is daar verder niet over te vertellen.

Er zijn hier anders wel enkele rare dingen die ik jullie toch wil vertellen. Zo bestaat de week hier niet uit 7 maar uit 8 dagen. Woensdag is opgedeeld in 2 dagen van 12 uur. Een jaar bestaat uit 12 maankalender maanden van 28 dagen en zodoende moet er om de paar jaren een extra maand ingelast worden om enigszins synchroon te blijven met onze jaartelling. De jaartelling begint hier in ons jaar 638 dus dat wil zeggen dat ze hier nu in het jaar 1376 zijn. 't Is zo anders dat ik het toch effen wou meegeven.

Een rare gewoonte van de mensen hier is dat ze op een bepaalde vrucht kauwen de betalnoot die hun tanden en hun speeksel helemaal rood maakt. Deze noot maakt hun mond gevoelloos geeft een licht euforisch gevoel, houdt hun wakker en onderdrukt het hongergevoel. Nadeel is dat ze overal rood speeksel uitspuwen en dat soms in echte dratsen. Overal zie je bloedrode vlekken op de straten en stenen. Eerste gedacht is dat het bloedvlekken zijn, maar 't is dus speeksel. Is echt wel onsmakelijk maar ja ook hier weer, andere landen andere gewoontes...

Nog een dingetje dat ons toch al direct opviel. Het is hier koeler dan in Yangon. Aangenamer en dat is goed want morgen gaan we veel wandelen en dat in de hitte van Yangon zou echt ondraaglijk geweest zijn.

Shwedagon Paya en andere religieuse zaken

Om 8 uur vanmorgen stond onze gids er weer voor ons te begeleiden tijdens ons bezoek aan zowat de belangrijkste plaats van Yangon, namelijk de Shwedagon Paya en de buurt errond.

Eerst hadden we nog een typisch Myamaraans ontbijt Mohinka, dit is vissoep met rijstnoodles. Niet slecht maar je moet daar toch aan wennen om zoiets 's morgens te eten.

De straten rond de tempel zijn bezaaid met allerhande winkeltjes en kraampjes waar vooral dingen te koop zijn die iets te maken hebben met offeren in de tempel, maar ook eetkraampjes zijn er genoeg.

Eerst bezochten we een tempel ter ere van de geesten. Geestenverering is iets dat samen of parallel loopt met het Budhisme. Hier in Myanmar worden veel geesten vereerd, voor elke gelegenheid is er wel eentje.

Hoofddoel van ons bezoek, de Shwedagon Paya. Onder de centrale stoepa worden 8 haren van Buddha bewaard maar ook andere relikwieën .

Het was er echt prachtig om rond te lopen. De stoepa is bedekt met puur gouden platen en bovenaan de punt staat een diamant met een doorsnede van ongeveer 50 cm van 76 karaat. Verder zijn er robijnen en saffieren en andere edelstenen in verwerkt. Veel glitter en rijkdom straalt hier vanaf .

We zijn ook op bezoek geweest bij de 'Fortune teller', een waarzegster en dat blijkt hier nogal een belangrijke functie te zijn binnen de tempelmuren. Nadat ze onze toekomst voorspelde (nu weten we ten minste wat ons nog te wachten staat...We gaan in alle geval eens met de Lotto moeten meedoen als we weer thuis zijn want we gaan winnen ! ) zijn we bloemen gaan kopen die overeenstemmen met onze geboortedag en die hebben we daarna geofferd aan de tempel ook van onze geboortedag. Voor Guido was dat de tempel ven donderdag en voor mij die van zaterdag. We hebben daar ook een oneven aantal kommetjes water over de Buddha zijn hoofd moeten gieten, alleen oneven, een even aantal zou ongeluk brengen...

Hèhè godsdienst, 't is een schone bezigheid ;-)

Het internet is hier te traag om fotootjes te plaatsen, maar die komen er later nog wel bij.

Vanmiddag zijn we gaan eten in een typisch restaurantje. Je kon je gerechtjes uit de vitrine kiezen en er was veel keuze. De tafel stond snel vol met potjes met allerlei groenten en vlees. Het was eigenlijk best lekker.

Maar we kregen er ongevraagd nog een extraatje bij, namelijk een moessonregen inclusief onweer. Gelukkig zaten we in het restaurant maar daar waren we niet lang blij mee want het begon daar te overstromen. Al snel zaten we tot boven onze enkels in 't water. Allez, we hielden onze voeten omhoog in de hoop dat het water snel weer zou wegtrekken, maar het bleef maar komen en uiteindelijk zijn we dan toch door het water naar buiten gewaad om een taxi richting hotel te nemen. Intussen was het verkeer weeral chaos. Verschillende taxichauffeurs wilden ons niet naar ons hotel brengen omdat er een trafficjam was en inderdaad, over die ongeveer 5 km deden we een uur! Dat gaat hier in de toekomst echt een probleem worden....

Namiddag zijn we nog wat door de straatjes hier rond het hotel gaan lopen. Sfeer opsnuiven is hier altijd wel leuk en uniek en er is altijd iets te zien.