Yangon - Bangkok - Abu Dhabi

Dinsdag zijn we naar Yangon gevlogen. Korte vlucht van iets meer dan een uur, maar we hadden toch alweer een vertraging van een uur. Blijkbaar is dat hier de gewoonte en zijn er zelden binnenlandse vluchten die op tijd zijn. Geen probleem we hadden toch niks op de planning staan dus dat uurtje maakte niet veel uit.

Ons hotel is gelegen aan het Koninklijk meer in Yangon, dat is pal achter de Shwedagon Paya de grote tempel. Vanuit het hotel hadden we een mooi zicht op het tempelcomplex en vooral 's avonds was dat mooi als het verlicht was.

We hebben verder een rustige dag van gemaakt.

Woensdag rond de middag opnieuw naar de luchthaven, deze keer voor onze vlucht Yangon – Bangkok en aansluitend Bangkok – Abu Dhabi.

We vlogen met Ethyad Airlines en het was onze eerste Arabische vlucht. Het was al meteen duidelijk dat alles hier toch iets minder vlot en gestructureerd verloopt dan bij andere luchtvaartmaatschappijen. Er zaten natuurlijk veel Arabieren op de vlucht en hun manier van doen is toch wel anders dan de onze. Zo mag een vrouw niet zomaar naast een andere man zitten. Bij de plaatsbepaling was dit volgens enkelen toch niet verlopen zoals zij wilden dus zware discussies van wie nu waar zou gaan zitten en wat kon en wat niet en dan nog maar eens een kind ergens tussenin geplaatst om het te doen kloppen en nog maar een vrouw van plaats veranderd enz...zucht. Bovendien waren er 2 grote gezinnen met x aantal kinderen die dan ook nog voor ons zaten, die kinderen hebben bijna 7 uur aan een stuk tamtam zitten maken....Allé het was een zenuwslopende vlucht.

Het was al een stuk na middernacht eer we in ons hotel aankwamen. We verblijven nu 3 nachten in Sofitel in Abu Dhabi, dat ligt pal op de Corniche, de belangrijkste strandpromenade van de stad. De promenade is echter kilometers lang en het interessantste deel ligt toch nog op een kwartier rijden van hier.

Vanmorgen zijn we eerst naar de grote Moskee geweest. Dat is een sprookjesachtig mooi gebouw. Knalwit steekt het enorm af tegen de blauwe lucht. Het lijkt zo geplukt uit 1001 nachten.

Op het plein rond de moskee kunnen 32000 gelovigen staan en binnen in nog eens 9000.

Ik moest wel een boerka aandoen vooraleer ik er binnen mocht, op zich niet zo erg, maar in zo'n zwart gewaad is het wel lekker heet als het al 35°C is...

Namiddag hebben we lekker gerelaxed in ons hotel en vanavond zijn we met het pendelbusje van het hotel naar de Corniche gegaan.

Er is dus een heel mooi strand en er zijn verschillende strandbars, maar er ontbreekt toch net die sfeer die je eigenlijk verwacht in een vakantieoord. Er mag natuurlijk geen alcohol verkocht worden, maar er zijn ook zo geen winkeltjes ofzo ….

Om 6 uur galmde het avondgebed over strand en promenade en al de mensen werden uit de zee gehaald. Gedaan met zwem- en badplezier. 't Is dan ook al wel bijna donker, maar 't is toch vroeg om alles af te sluiten....

Dan maar weer de taxi naar het hotel genomen.

We hebben een super luxueuze kamer dus wij relaxen hier wel wat. We kregen gratis een upgrade naar een suite en nu hebben we een kamer zo groot als bij ons thuis het gelijkvloers met slaapkamer, grote badkamer met bad en inloopregendouche, living en buro en een grote flatscreen op de slaapkamer en een nog grotere in de living. Filmzenders zijn er genoeg op dus 's avonds filmkes kijken.

Morgen ons laatste dagje hier en zaterdag morgen is 't definitief gedaan en vliegen we terug naar Amsterdam

Inle Lake

13 oktober

We kunnen niet zeggen dat we geen regen gehad hebben tijdens deze reis. Afgelopen nacht heeft het nog eens serieus hard geregend. Onze bungalow waar we de twee laatste nachten logeren heeft een ijzeren dak en dat maakte het genot van de regen nog indrukwekkender. We konden niks niemeer tegen elkaar zeggen zo veel lawaai maakte dat. Regen hoort er hier nu eenmaal bij, 't is nog altijd regenseizoen (alhoewel dat nu stilaan op zijn einde loopt). Regen op zich is één zaak, maar het wordt hier altijd snel herschapen in een modderpoel. Daarbij komt nog dat er overal vuil ligt (sommige straten lijken meer op een vuilnisbelt) en dat begint dan ook te drijven en het geheel wordt een smeurie. Ook deze dingen horen bij Myanmar. Vuilnisophaling, sorteren enzo dat kennen ze hier nog niet. Maar ondanks dit blijft het een prachtig land.

Inle Lake, het tweede grootste meer van het land, was een mooie afsluiter van onze reis. We zijn een ganse dag met een longboat over het meer gevaren en hebben er verschillende dorpjes bezocht. Hier leven de mensen in paalwoningen op het water en ze leven van hetgeen het meer hen te bieden heeft.

We bezochten een bootmakerij en een smidse (niet om de hoeven van paarden te maken, maar om werktuigen te smeden zoals scharen en messen en dolken, speerpunten en potten en pannen...) maar ook een zijdeweverij en een lotusweverij. Dit was zeer speciaal. Van de vezels van de lange stengels waaraan de lotusbloem groeit wordt garen gemaakt.

Maar ook een zilversmederij hebben we bezocht en een sigarenmakerij. De vrouwen rollen de hele dag sigaren, tot 1000 stuks per dag. Hun mannen zijn ondertussen op visvangst.

De manier van vissen is hier ook heel speciaal. De vissers zijn bekend als de voetroeiers, ze roeien dus met één voet want hun 2 handen hebben ze nodig om te fuik te gebruiken.

Guido heeft daar ook nog een toertje gemaakt met een kano, maar dat heb ik wijselijk overgeslagen, ik had al genoeg op een boot gezeten vandaag en op de kano, die redelijk plat was zat het precies niet zo supermakkelijk...

We bezochten ook nog een dorpje waar die vrouwen leven met die ringen rond hun nek, elk jaar komt er een ring bij (In Thailand is dit de Karen stam, maar ik weet niet hoe die hier heten...vergeten te vragen...) De eerste 5 ringen krijgen ze als ze 10 zijn daarna komen er steeds bij tot ze er maximum 35 hebben. Het verhaal gaat dat ze die ringen rond hun nek hebben om aanvallen van de tijgers (die hier vroeger leefden) te kunnen overleven. Of het verantwoord is om deze vrouwen zo te laten rondlopen is een andere zaak, maar als dat hun cultuur is, dan denk ik dat wij dat zo moeten aanvaarden. Trouwens het is niet hun nek die langer wordt, maar door het gewicht van de ringen drukken hun schouders omlaag en daardoor lijkt het alsof hun nek langer is. In totaal wegen die ringen 9 kg en ze doen ze hun hele leven niet meer uit.

Er zijn zelfs drijvende tuinen op het meer waar alle soorten groenten gekweekt worden, momenteel vooral tomaten maar men heeft er tot 3 verschillende oogsten per jaar.

Als afsluiter gingen we naar het klooster van de springende katten.

Er zijn 2 soorten kloosters, die waar de monniken studeren en onderwijzen en die waar ze mediteren. Dit is een meditatieklooster en dit wil zeggen dat de monniken die hier wonen veel tijd hebben. Er was toen een monnik die de katten die in het klooster leefden, truukjes aanleerde, zoals door hoepels en ringen springen. Spijtig genoeg is de monnik die de katten dit leerde overleden en niemand nam deze taak van hem over, nu zijn er nog wel veel katten, maar ze springen niet meer, ze hebben een zalig relaxed leven als tempelkat. De oppermonnik zit in het midden aan een soort offeraltaar en rond hem allemaal katten. Toen we daar waren werden we zelfs uitgenodigd op de thee, allé de thee staat er altijd en voor iedereen klaar. Leuk toch! En de katten waren zeer lief en lieten zich makkelijk strelen en knuffelen.

Nu moesten we ons haasten want er kwamen nog eens donkere wolken opzetten en het was nog een uur met de boot tot in het dorpje waar ons hotel is. Onderweg hebben we wel wat regen gehad maar het viel nog mee.

Vanavond hebben we hier in het hotel een diner gehad met allerlei specialiteiten van hier, sommige al lekkerder dan anderen, maar over het algemeen is de keuken van Myanmar niet zo heel denderend, op de shan noodles en de tofu dingetjes na.

Morgen begint onze terugreis, we vliegen naar Yangon, waar het begon!

Inle Lake

Vandaag was het een rustige dag. Om 9 uur vanmorgen werden we opgehaald om naar Nyaungshwe te gaan aan Inle Lake het op één na grootste meer van Myanmar.

De rit duurde 2 uur. Aangekomen in Nyaunshwe zijn we eerste even over de markt gegaan alvorens in te checken in ons hotelletje waar we de 2 laatste dagen van onze rondreis gaan verblijven.

We waren nog maar net hier of onze intussen vrienden Holger en Kersten kwamen ook aan. We blijven elkaar maar tegenkomen.

Namiddag hebben we samen met hun een wijngoed hier in de buurt bezocht. Met de tuktuk er naartoe. Wijn proeven, korte rondleiding en daarna weer terug naar het stadje. De wijn die er gemaakt wordt is goed, vooral de witte wijn, de rode is precies van mindere kwaliteit.

Voor de rest hebben we niet echt veel gedaan, een rustige dag kan ook eens geen kwaad. Morgen hebben we nog een laatste drukke dag alvorens we overmorgen alweer terug naar Yangon vliegen

I

Kalaw : Bezoek aan het olifantenkamp

11 oktober

Weer een superdag gehad vandaag!

Vanmorgen vlogen we van Bagan naar Heho waar we al om 9 uur vanmorgen aankwamen. Een taxi met iemand van het olifantenkamp stond al op ons te wachten en na dik anderhalf uur rijden kwamen we aan het olifantenkamp aan. Het is een plaats waar 7 olifanten leven. 6 van hen zijn gepensioneerde werkolifanten en eentje het kleintje van 5 jaar is een weesolifantje dat geadopteerd werd door één van de moekes olifanten .

In Myanmar leven nog zo'n 10.000 olifanten, 3500 zijn eigendom van de staat, 2500 zijn privé bezit en de rest leeft nog effectief in het wild. De olifanten in het kamp hebben al een leven als werkolifant achter de rug en mogen nu hun 'oude dag' hier doorbrengen. Ze worden hier echt vertroeteld maar ze blijven leven als wild dier. Overdag tot rond half 3 in de namiddag verblijven ze in het kamp, worden er 2 maal per dag gewassen en krijgen hier het nodige bijkomende voedsel en water indien nodig. Na half 3 gaan ze de wildernis in en doen ze hun ding en dat is hoofdzakelijk eten want zo'n dier heeft gigantisch veel eten nodig. Slapen doen ze maar 2 à 3 uur per nacht. 's morgens gaat de Mahhoet (de begeleider van de olifant) weer op zoek naar zijn olifant. Elke olifant heeft zijn eigen mahoet en dan keren ze voor de dag weer terug naar het kamp. Om ze te kunnen terugvinden hebben ze een soort houten bel om want een olifant is een stil dier en door zijn kleur is hij in de wildernis moeilijk terug te vinden (ook al is hij zo groot ) zonder deze 'bel'. 't Kleintje heeft geen bel, hij doet die altijd kapot, maar 't is geen probleem, hij blijft nog altijd bij zijn adoptiemama en zo kan hij ook altijd terug gevonden worden.

We kwamen aan in het kamp en na een korte wandeling door en over de rivier zagen we de dieren staan. Eerst mochten we ze voeren met bamboe en bananen en met een mengeling van een soort meel dat er uitzag als broodkruim. Daarvan worden bollen gemaakt en de olifanten zijn er gek op. Je kan die bollen zo in hun mond steken en da's een heel leuk gevoel, je voelt dan zijn tong en die is supergroot en zacht....We mochten de dieren aanraken en voelen en dat was echt heel speciaal.

Daarna ging het naar de rivier. We hadden de nodige kledij gekregen om met de olifant te water te gaan en daar konden we ze dan schrobben en wassen zoveel we wilden en daar is wel wat wassen aan. Ik had het kleintje gekregen om te wassen Putchi en Guido kreeg de mama. Putchi is nog echt heel speels. Als ik water op hem gooide begon hij met zijn slurf op het water te kloppen. Hij wou zelf op zijn zij gaan liggen in het water, maar dat vond de Mahoet niet zo'n goed idee.

Guido is ook nog even boven op de olifant gaan zitten.

Plots moesten we maken dat we uit de rivier waren en op het droge want het begon gigantisch hard te regenen. We hebben daarna nog meer dan een uur onder een rieten afdak moeten schuilen alvorens terug naar het hoofdgebouw te kunnen gaan. Intussen was de rivier stevig gezwollen en het hele gebied stond enkelhoog onder water (als het hier regent, regent het ook tegoei)

We kregen nog een lunch aangeboden : eerst miniloempia's, een soort bonensoep en chiabati met kip curry (maar niks te vergelijken met die zoals wij ze kennen) gemengde groentjes, patatjes en gepekelde mango.

Pas rond 4 uur kwamen we in ons hotelletje in Kalaw aan. Het hotel ligt buiten het centrum, dus zijn we met de taxi gauw iets kleins gaan eten vanavond (veel honger hadden we na de lunch nog niet)

Vandaag is de eerste keer op onze reis dat we een kamer zonder airco hebben en dat is hier ook niet nodig, hier is het veel koeler dan in de rest van Myanmar. Vanavond heb ik zelfs voor de eerste keer een lange broek en een vest aangedaan.

Bagan dag 2

We hadden gisteren al snel door dat de fietsen die we ter beschikking hadden niet de oplossing ging zijn om vandaag de hele dag rond te rijden. We waren dus gisteren al eens gaan informeren bij een verhuurder van E-bikes en daar zijn we dus vanmorgen om 7 uur naartoe gegaan om er elk zo eentje te huren voor een dag en dat kostte minder dan 5 euro voor een hele dag !.

Dit was een hele goede beslissing, we hebben er heel wat kilometertjes mee afgelegd vandaag. Een E-bike hier is geen gewone elektrische fiets, het is meer een mini brommertje.

We moesten wel op tijd vertrekken want het ging heet worden. Van 7 tot 12 zijn we van de ene tempel naar de andere gereden. Overal rondgekeken, fotootjes gemaakt en alles wat erbij hoort. Ook de tempel waar we gisteren voor de zonsondergang waren hebben we opnieuw bezocht. Er is onder andere een gebouw met een heel grote liggende Buddha, dit gebouw is eigenlijk niet direct aan de tempel en we hadden het bijna overgeslagen. Toen Guido helemaal naar boven op de tempel wandelde ben ik aan de praat geraakt et een meisje dat hier spulletjes verkoopt. Ik was haar eerste klant van de dag en dat bracht geluk voor haar en voor mij volgens haar. Ze vertelde mij over haar familie, dat ze met 4 van de 7 kinderen moesten gaan werken om geld in het laatje te krijgen. Haar broer werkte als schilder in één van de ateliers hier en verdient omgerekend 80 euro per maand, bij haar ligt her eraan hoeveel ze verkoopt. Ze was maar tot het vierde leerjaar naar school geweest maar sprak de mensen aan in 5 talen. Zij wandelde nog een heel tijdje met ons mee en gaf ons enkele leuke fototips en zij bracht ons tot bij de liggende Buddha. Na afloop hebben we haar een klein extraatje gegeven en ze was heel blij met 1000 kyat (minder dan 1 euro) Ze zou die straks aan haar ouders geven zodat ze er iets leuks konden mee doen. Zo zie je maar hier zijn de mensen met weinig content en ze zijn zo vriendelijk en ongedwongen...

Vanmiddag was het 36° in de schaduw, dus hebben we besloten een pauze in te lassen tot rond 4 uur, dan zijn we nog een laatste tochtje van 2 uurtjes langs de tempels gaan doen. Alle 3100 hebben we ze niet gezien, maar ik denk dat we intussen toch wel een overdosis tempels, stupa's en Buddha's hebben.

Bagan was echt de moeite, het lijkt soms wel op een sprookjeswereld met al die torentjes en tempels. Vandaag gaan we op tijd slapen want morgenvroeg moeten we om 6 uur op want om 8.35 gaat onze vlucht naar Heho, onze volgende stop.

Bagan

Na 5 uur bus kwamen we vanmiddag rond 2 uur aan in Bagan.

Het was een redelijk comfortabele rit maar toch kwamen er onderweg regelmatig extra passagiers bij die dan op een klein stoeltje in de middengang moesten zitten. Ook weer iets dat bij ons niet kan alleen al voor de veiligheid.

Halverwege stopten we een half uurtje voor lunch maar de meerderheid had geen zin om te eten in een zaakje langs de weg. Iedereen wou wel eens aankomen in Bagan.

We hebben hier gedurende ons tweedaags verblijf ook fietsen ter beschikking om de meer dan 3000 stupa's en tempels te verkennen. Namiddag zijn we daar alvast mee begonnen. Tegen zonsondergang reden we naar één van de tempels waar we van de ondergaande zon konden genieten. Ter plaatse aangekomen klim je op zo hoog mogelijk op de tempel en dan kijk je over het landschap en je ziet de ondergaande zon. Redelijk indrukwekkend, maar we zijn niet echt lang gebleven want het was nog 5 km terug en onze fiets heeft geen licht en de straten hier ook niet en als het éénmaal begint donker te worden is het snel helemaal donker. Plus er was redelijk wat volk aan deze tempel en als die straks allemaal gelijk gingen vertrekken zou er druk verkeer zijn.

Goed bezweet kwamen we rond half 7 weer aan ons hotel aan, tijd voor een douche, een pintje en een beetje eten.

Veel meer hebben we vandaag niet gedaan. Morgen verkennen we Bagan echt.

Sagaing, Amarapura en Ava

Vandaag was de tweede dag van het drie dagen durende Tadingyut feest of het lichtfeest. Er wordt gevierd dat Buddha terug keert naar de aarde na een verblijf in de Hemel. Overal branden lichtjes en kaarsen, er is vuurwerk met veel geknal en op straat is er een drukte waarvan wij bij ons niet dromen. Er rijden in Mandalay – volgens onze gids – 900.000 brommers rond, awel ik denk dat wij die allemaal gezien hebben vandaag. We gingen eten in een restaurantje op ongeveer 4 km van ons hotel en we hebben meer stilgestaan dan bewogen zowel op weg ernaartoe als terug. Eén mensenzee van auto's, brommers, fietsers ertussendoor en overal mensen. Tot op de middenberm installeren ze zich om te feesten. Baby's en al worden meegesleept. Als je dit gezien hebt kan je je voorstellen dat er soms hier en daar in Azië bij één of ander feest een brug instort wegens teveel volk. Maar wij zaten in onze taxi lekker veilig tussen al dat gedoe en konden zo toch meegenieten van de feestelijke stemming. Ondanks de file en de drukte wordt niemand zenuwachtig, iedereen is happy en zo moet het!

Maar tot de orde van de dag. Vanmorgen zijn we eerst naar Maha Ganayon Kyaung gereden. Dit is een immens kloostercomplex waar 1250 monniken wonen zowel jong als oud en er zijn ook meisjes bij. Om half 10 beginnen ze zich klaar te maken voor de dagelijkse bedeltocht door de straten en daarna volgt de gezamenlijke maaltijd. De monniken lijnen zich op in de straten en stipt om 10.20 vertrekken ze om hun giften op te halen, daarna gaan ze aan tafel. We hebben gezien hoe ze daar allemaal in een doodse stilte zitten te eten. Heel indrukwekkend. Het kloostercomplex zelf is zeker interessant. Er zijn scholen, universiteiten, leefruimtes, een grote keuken, opslagruimten voor voedsel, gezamenlijke wasplaatsen enz... Leuk om een inkijk te hebben in dit leven. Mannen moeten minimaal twee maal 7 dagen in hun leven monnik zijn, langer tot veel langer mag. Vrouwen mogen non worden maar het is niet verplicht.

Het kloostercomplex ligt in Amarapura ook een vroegere Koningsstad. Dan zijn we de Ayeryarwadyrivier (de langste rivier van Myanmar) overgestoken naar Ava, nog een andere Koningsstad. Hier werden we met een paardenkar rondgereden, we legden ons leven in de handen van onze koetsier, een jong gastje van 10-11 jaar. Hij deed dat wel goed hoor, maar voor ons is het toch raar dat kinderen werken.

We bezochten de Dow Gyon en Yadana Hsemee Pagoda's, en daar na de teak Monastry. Volledig opgetrokken in teak met enorm mooie houtsnijwerken. Binnen de koninklijke muren bezochten we de uitkijktoren, maar we mochten er niet op omdat hij op instorten staat. De rit er naartoe in ons paardenkarretje was wel hobbelig, het ging dwars door de velden, er waren amper karrensporen.

Terug de boot op, de rivier weer over en dan was er nog een bezoek aan een zijdeweverij. Prachtig werk wordt daar gemaakt maar ook heel duur. Een sjaaltje kost er al gemakkelijk rond de €30.

In de vroege namiddag hadden we een kloosterpicnick op Sagain (de derde van de Koningssteden) Hill. De locals komen daar ook picknicken. We hadden isomo doosjes met rijst en kip en vis. Hondje in de buurt heeft mijn kip en vis mogen opeten, zo had die ook iets.

Als laatste van de dag bezochten we nog de U-Bein bridge. Dit is de langste teak brug ter wereld. Ze is 1100 meter lang en rust op 1086 palen. Normaal had dit een indrukwekkend bezoek moeten zijn, maar door de feestelijkheden was er ook hier al vroeg heel veel volk op de been en op de brug stonden ongeveer 100.000 mensen en het genot van de eenzaamheid zoals ze eigenlijk zou moeten zijn was er niet. We hebben het dus gehouden bij een korte wandeling, hebben nog wat fotootjes gemaakt en zijn dan naar het hotel terug gekeerd. Intussen was het al weer bijna 4 uur.

Nog vlug wat shampoo en douchegel gaan bijkopen in een klein winkeltje in de buurt en het begon alweer donker te worden.